گفتم که خطا کردی و تدبیر نه این بود
گفتا چه توان کرد؟ چو تقدیر چنین بود

گفتم که بسی خط خطا بر تو کشیدند
گفتا همه آن بود که بر لوح جبین بود

گفتم که قرین بدت افکند بدین روز
گفتا که مرا بخت بد خویش قرین بود

گفتم که خدا داد مرادت به وصالش
گفتا که مرادم ز وصالش نه همین بود

گفتم که بسی جام طرب خوردی از این پیش
گفتا که شفا در قدح بازپسین بود

گفتم که چرا مهر تو، ای ماه! بگردید؟
گفتا که فلک با من بد مهر به‌کین بود!

گفتم که تو، ای عمر! چرا زود برفتی؟
گفتا چه توان کرد؟ مگر عمر همین بود!

گفتم که نه وقت سفرت بود چنین زود
گفتا که مگر مصلحت وقت در این بود

گفتم که ز حافظ به چه حجت شده‌ای دور؟
گفتا که همه وقت، مرا داعیه این بود!

شعر: حافظ
صدا: احمد شاملو
(حافظ شیراز، روایت احمد شاملو، غزل ۲۱۵)
mp3 – Constant Bitrate (CBR) 64kbps

‌ ‌ ‌ ‌ ‌

اینجانب بهمن … فارغ‌التحصیل سال تحصیلی ۸۹-۱۳۸۸ دانشکده داروسازی تهران، در این هنگام که آئین قانونی دریافت دانش‌نامه خود را انجام داده و برای پرداختن به پیشه داروسازی شایستگی یافته‌ام، برابر شما هیأت قضات رساله دکتری و حضار دیگر، به خداوند تبارک و تعالی سوگند یاد می‌کنم و شرف و وجدان خویش را گواه می‌گیرم که همواره در پیشه خود در راه پرهیزکاری و درستی گام بردارم و در برابر عزت فن داروسازی، سیم و زر و جاه و مقام را خار بدارم و بیماران از پا درآمده را دست‌گیر باشم و راز مریضان را هیچ‌گاه فاش نسازم و به کارهای نادرست مانند افکندن جنین و داروهای کشنده به هیچ‌گونه نپردازم و همواره بکوشم تا آنچه می‌کنم پسندیده خداوند متعال باشد. اینک با پیمانی استوار زیر این سوگندنامه را به دست خود امضا می‌کنم و آن را به نام سند شرافت خویش به آموزش دانشکده داروسازی می‌سپارم.
به تاریخ دوم آذر ماه ۱۳۸۸

اینجا درد است که می‌تراود،
اینجا مرگ است، آی!
کسی شعری بخواند
دوبیتی یا غزلی
از عشق
کسی سخنی باز گوید.
این روزها
انگار
هر لحظه و هر جا
پای‌ام به واژه‌های تلخ
گیر می‌کند
و چشم‌ام در جوی بغض
تر می‌شود.

چشمهای‌ات
خاطره‌ی آسمان
دیوانگی امید به زندگی.

نفس‌ات
نسیمِ نگاه
لذت سرشار شدن.

آغوش تو
پر از مهر
شیدایی تکرار ناشدنی!

وقتی که ماه، شب چهارده می‌شود
دلتنگی از پشت پنجره آب می‌شود
انگار لبخند توست که بازآفریده می‌شود.
وقتی که خواب چشم خواب مرا بیدار می‌کند
برق چشم تو دل‌ام را روشن می‌کند
انگار سینه‌ام برای لبخند تو تپشی آغاز می‌کند.

وقتی که گربه‌های پنجه گرگی
به قناری‌ها خنجی خونین می‌کشند
نوار تسلیت سبز می‌شود
و اعتراض در دست کودکان پاک کوچه و خیابان می‌نشیند.

می‌خوانم قلب به قلب
می‌نویسم برگ به برگ
دوست‌ات دارم را
دوست دارم.

انسان‌ها خشم نمی‌تنند، با گفتگو نواقص خود را از بین می‌برند.
کاش بدانی که در سکوت تنها بغض و کینه جانی تازه می‌یابد.

پرتوی که می‌تابد از کجاست؟
یکی نگاه کن
در کجای کهکشان می‌سوزد این چراغِ ستاره
تا ژرفای پنهانِ ظلمات را به اعتراف بنشاند:
انفجار خورشیدِ آخرین
به نمایشِ اعماقِ غیاب
در ابعادِ دلهره.

آن
ماه نیست
دریچه‌ی تجربه است
تا یقین کنی که در فراسوی این جهازِ شکسته‌سُکّان نیز
آنچه می‌شنوی سازِ کَج‌کوکِ سکوت است.

تا
یقین کنی.

تنها
ماییم
من و تو
نظّاره‌گانِ خاموشِ این خلاء
دل‌افسرده‌گانِ پا در جای
حیرانِ دریچه‌های انجماد هم‌سفران.

دستادست ایستاده‌ایم
حیران‌ایم اما از ظلماتِ سردِ جهان وحشت نمی‌کنیم
نه
وحشت نمی‌کنیم.

تو را من در تابشِ فروتنِ این چراغ می‌بینم آن‌جا که تویی،
مرا تو در ظلمتکده‌ی ویران‌سرای من در می‌یابی
این‌جا که من‌ام.

شعر: احمد شاملو – آهنگ: فریدون شهبازیان
(مدایحِ بی‌صله، ۵ شهریور ۱۳۶۸)
mp3 – Variable Bitrate (VBR) 96kbps

گندم مرا نمی‌خری.
سبز مرا قرمز می‌خوانی.
‎آبی را که می‌نوشم می‌بویی.
جمهور سرزمین مرا می‌کُشی.
استقلال، آزادی و جمهوری را
اگر بگویم به ریشخند گرفته‌ای
کلامی به گزاف گفته‌ام؟!