این روزها

اینجا درد است که می‌تراود،
اینجا مرگ است، آی!
کسی شعری بخواند
دوبیتی یا غزلی
از عشق
کسی سخنی باز گوید.
این روزها
انگار
هر لحظه و هر جا
پای‌ام به واژه‌های تلخ
گیر می‌کند
و چشم‌ام در جوی بغض
تر می‌شود.

روزگار

می‌رقصم
با همه‌ی سازها
با همه‌ی آهنگ‌ها

بی‌دار که می‌شوم
چشم‌های خمارِ روزگار
بر دار، آویخته‌ام می‌بیند!

و می‌شکنم
در ژانرهای مردمِ ساده‌ای
که به سختی، دست‌های مهربانی‌ام را می‌فشرند.

شور

کمان را رها کن و
تیر را بگذار در جان رود!

بیش از این تاب نداری
نیک می‌دانم؛
کمان را رها کن و
تیر را بگذار در جان رود!

هرچند که دیو هزار نقش و خیال
کشش بازوان‌ات را بر خطا بَرد؛
تیر را با منِ خویش رها کن و
شور را بگذار فریاد کشد!

هدف هر چه باشد؛
کمان را رها کن و
تیر را بگذار در عمق جان فرو رود!

درد

شکوفه‌های درد
کشت‌زارهای پر محصول درد
تلاطم هروله‌کنان گرسنگی
می‌رویند
می‌بارند
می‌شویند.

مرا دیگر به آسمان پر سخاوت تو نیازی نیست،
مرا دیگر به مخلوق هزاران ساله‌ی فرتوت تو
مرا دیگر به هیچ خدایی نیازی نیست!
در سرزمین تو
تنها شکوفه‌های پر درد بی‌دانشی‌ست
که می‌بالد.
در سرزمین من اما
پرواز اندیشه حتی
به تیرکمان کوچک کودکان قلدر کوچه
تهدید نمی‌شود.

شهوت پرجوش جهل‌ات
بکارتی بی‌مایه و سیاه به ارمغان آورده
کودک هوس‌ناک اندیشه‌ات
حاشا! که بر بام آخرت به دنیا آمده!
اعتبار و ابتذال کهنه‌سال‌ات
چنان به‌هم آمیخته می‌نماید
که پیمانه و مستی سست‌ات!

این‌جا انسانی‌ست
بی‌آیه و کرشمه
که آب می‌شود
قطره قطره
بر سنگِ دلِ به مهربانی بزک کرده‌ات.
و خاک می‌شود
ذره ذره
بر بی‌حیایِ دهانِ به سرخاب گل‌گون کرده‌ات.
که کم‌دانشی بی‌مهرِ تو
زندگی‌اش را
می‌کشاند سخت
به مچالگیِ بی‌شکلِ آسودگیِ وجدانِ بی‌خیال‌ات.

این‌جا مردی‌ست
که منم
بی نامی
یادآور حماسه‌ای،
یا غزلی
نشانه‌ی کتابی،
تا بدانی که او را با تو به اندازه‌ی تک تک یاخته‌های‌ات
تفاوتی‌ست.

سخن

بگو تو! تو سخن بگو!
که من، نه من‌ام!
نگفته بودم!
باید آواز خواند
تا دیو در گلو نماند
تا دیوار غم فرو شکند
تا دست‌ها به همه آغوش باز شوند
که تو بگویی
تا من بخوانم!

بگو تو، تو سخن بگو
که ترانه تویی
آفتاب و تنها یکی مهتاب منی
بگو تا تار گلو می‌زندت سخنی
بگو که رویای شب و روزِ نگاهِ منی
تو بگو
که من، نه من‌ام!

آخر خط

به آخر خط می‌رسی
تهران در میدانی تمام، انکار می‌شود
به شمال می‌روی
ماشین‌ها با بوق، چشم‌ها‌شان برق می‌زند

مردانِ خیابانی
پی یک شبِ عشق، می‌سایند
زنان ولی‌عصری
پی طعم تلخ پول، می‌بازند!

فواره‌ی ولی‌عصر جیغ می‌کشد
و تو نمی‌دانی چرا این جایی!
چشم‌های‌ات برق می‌زند؛
- که چرا بسیجی‌ها
انتهای نیایش را می‌بندند -
اما بوق نمی‌زنی
- چرا که نیستی
پی یک شب، عشقِ بند بند –

چه راه!

اولین سلام
واژه‌ی زندگی‌ام نبود
تا آخرین خداحافظی
گریستن تمنای‌ام باشد

اردیبهشت که آمد
برای‌ات چند رج شعر و ترانه می‌بافم
سرخ و آبی، همان خیالی که دوست داری
کمی شادیِ سپید هم به خیال‌ات می‌تنم
دوست داری؟!

شب‌ها
بوی خوابِ هذیانِ یاسِ روزها را
می‌میرم
تو ستاره می‌شوی
من ساقه‌ی یاسی بلند
دست خیال‌ام سوی آسمان تو می‌رود
یا سوسوی آشنایی‌ات می‌کشاندم؟!

دل‌تنگی‌ها را پشت در جا گذاشته‌ام
یک بغل آغوشِ باز آورده‌ام
بی‌بهانه دوست‌ات دارم را
روی ذهن به‌آذین‌ات ببوسم
یا خیسِ سیاهْ مشقِ شب‌های بارانی‌ات کنم؟!

روزها دل‌ام به هیچ کس نمی‌رود
می‌دانی چند وقت است کسی را نبوسیده‌ام؟!
راستی که دیوانه‌ام…

بهار

هق هقِ آسمان
شانه شانه‌ی زمین
صدای ناله‌ی سرد زمستان
به گوش خفته‌ی بی‌جانِ درختان

نرم می‌گرید
گرم می‌خواند
آسمان بغض ابرش را
زمین داستان رنج‌اش را
بر بساط خاکِ مرگ‌آلود
می‌کند شیونْ آشوبی دردآلود

خواب خواهد رفت آرام
در پسِ دستانِ نیک‌نازان
تا دمِ صبح
جای جای جانِ در بَرش را
زند بوسه باران رَستن و رُستن.

لاشه‌ی تربیت

می‌ترکد
بمب کوچکی در حیاط

زنی جیغ می‌کشد

به هوا می‌رود
دودِ خاکستریِ شادمانیِ سیاهِ پسرک

پدر وارد می‌شود
او چوب بلندی دارد
پسرک دست‌پاچه همه‌چیز را می‌ریزد
پدر همه چیز را می‌بازد

بوم!

- می‌میرند؟!
این جا نه
کورمال می‌روند روی تاسف گذشته
آن جا می‌میرند.

گردِ خواب

غبارآلودِ صحرای غم
دیدگان‌ات به تعریف می‌انجامد

همه آسمان‌های قلب‌ات گرفته‌اند
برهوتِ ذهن‌ات فشرده و سرد گشته
و زیر خاکِ قدم‌های‌ات جنبشی به پا نمی‌خیزد

موهای قیرگون‌ات
به نوازشِ غم‌باده‌ی صبح
استوار است
و بیمارگونه لبخندت
به هیچ!

نگاه کن
خراب مکن
تباه مشو!