.

پرتوی که می‌تابد از کجاست؟
یکی نگاه کن
در کجای کهکشان می‌سوزد این چراغِ ستاره
تا ژرفای پنهانِ ظلمات را به اعتراف بنشاند:
انفجار خورشیدِ آخرین
به نمایشِ اعماقِ غیاب
در ابعادِ دلهره.

آن
ماه نیست
دریچه‌ی تجربه است
تا یقین کنی که در فراسوی این جهازِ شکسته‌سُکّان نیز
آنچه می‌شنوی سازِ کَج‌کوکِ سکوت است.

تا
یقین کنی.

تنها
ماییم
من و تو
نظّاره‌گانِ خاموشِ این خلاء
دل‌افسرده‌گانِ پا در جای
حیرانِ دریچه‌های انجماد هم‌سفران.

دستادست ایستاده‌ایم
حیران‌ایم اما از ظلماتِ سردِ جهان وحشت نمی‌کنیم
نه
وحشت نمی‌کنیم.

تو را من در تابشِ فروتنِ این چراغ می‌بینم آن‌جا که تویی،
مرا تو در ظلمتکده‌ی ویران‌سرای من در می‌یابی
این‌جا که من‌ام.

شعر: احمد شاملو – آهنگ: فریدون شهبازیان
(مدایحِ بی‌صله، ۵ شهریور ۱۳۶۸)
mp3 – Variable Bitrate (VBR) 96kbps

محاق

به نو کردنِ ماه
بر بام شدم
با عقیق و سبزه و آینه.
داسی سرد بر آسمان گذشت
که پرواز کبوتر ممنوع است.

صنوبرها به نجوا چیزی گفتند
و گزمه‌گان به هیاهو شمشیر در پرندگان نهادند.

ماه
برنیامد.

شعر: احمد شاملو – آهنگ: فریدون شهبازیان
(محاق، ابراهیم در آتش، ۹ آبان ۱۳۵۱)
mp3 – Variable Bitrate (VBR) 96kbps

‌ ‌ ‌ ‌ ‌

خاطره

شب
سراسر
زنجیرِ زنجره بود
تا سحر،
سحرگه
به‌ناگاه با قُشَعْریره‌ی درد
در لطمه‌ی جان ما
جنگل
از خواب واگشود
مژگانِ حیرانِ مرگ‌اش
پلکِ آشفته‌ی برگ‌اش را،
و نعره‌ی اُزگَلِ ارّه زنجیری
سُرخ
بر سبزیِ نگرانِ دره
فرو ریخت.

تا به کسالتِ زردِ تابستان پناه آریم
دل‌شکسته
به ترکِ کوه گفتیم.

شعر: احمد شاملو – آهنگ: فریدون شهبازیان
(خاطره، در آستانه، ۱۲ شهریور ۱۳۷۲)
mp3 – Variable Bitrate (VBR) 96kbps

‌ ‌ ‌ ‌ ‌

دوست دارم

دوست دارم هر چی سبزه، هر چی آبی
هرچی قرمز و شرابی
دوست دارم رنگ بهار رو
رنگ چشم ماهی‌ها رو
رنگ اندوه درخت‌ها
رنگ تاریک شب‌ها رو
رنگ آفتاب
رنگ مهتاب
رنگ کرمِ نازِ شب‌تاب
صدای باد تو درخت‌ها
تابش ماه توی شب‌ها.
رنگ خواب چمن‌ها رو
رنگ سرد سحرها رو
رنگ انبوه درخت‌ها
رنگ تاریک شب‌ها رو
رنگ موج‌ها
رنگ دریا
رو سر انگشت‌های ابرها
رنگ آفتاب
رنگ مهتاب
رنگ کرمِ نازِ شب‌تاب
صدای باد تو درخت‌ها
تابش ماه توی شب‌ها.

خواننده: سیمین قدیری – آهنگ: فریبرز لاچینی
آلبوم: آوازها
mp3 – Constant Bitrate (CBR) 64kbps

همه آوازهای سیمین قدیری را دریافت کنیم.

‌ ‌ ‌ ‌ ‌

گفتی که باد مُرده است…

گفتی که:
«باد، مُرده‌ست!
از جای برنکنده یکی سقفِ راز پوش
بر آسیابِ خون،
نشکسته در به قلعه بی‌داد،
بر خاک نفکنیده یکی کاخ
باژگون.
مُرده‌ست باد!»

گفتی:
«بر تیزه‌های کوه
با پیکرش، فرو شده در خون،
افسرده است باد!»

تو بارها و بارها
با زنده‌گی‌ت
شرم‌ساری
از مرده‌گان کشیده‌ای.
(این را، من
همچون تبی
دُرُست
همچون تبی که خون به رگ‌ام خشک می‌کند
احساس کرده‌ام.)

وقتی که بی‌امید و پریشان
گفتی:
«مُرده‌ست باد!
بر تیزه‌های کوه
با پیکر کشیده به خون‌اش
افسرده است باد!»

آنان که سهم‌شان را از باد
با دوستاق‌بان معاوضه کردند
در دخمه‌های تسمه و زرداب،
گفتند در جواب تو، با کبرِ دردِشان:
«زنده است باد!
تازَنده است باد!
توفانِ آخرین را
در کارگاهِ فکرتِ رعدْاندیش
ترمیم می‌کند،
کبرِ کثیفِ کوهِ غلط را
بر خاک افکنیدن
تعلیم می‌کند.»

(آنان
ایمان‌شان
ملاطی
از خون و پاره‌سنگ و عقاب است.)

گفتند:
«باد زنده است،
بیدارِ کارِ خویش
هشیارِ کارِ خویش!»

گفتی:
«نه! مُرده
باد!
زخمی عظیم مُهلک
از کوه خورده
باد!»

تو بارها و بارها
با زنده‌گی‌ت شرم‌ساری
از مُردگان کشیده‌ای،
این را من
همچون تبی که خون به رگ‌ام خشک می‌کند
احساس کرده‌ام.

شعر: احمد شاملو – آهنگ: فریدون شهبازیان
(گفتی که باد مُرده است…، دشنه در دیس، ۸ بهمن ۱۳۵۳)
mp3 – Constant Bitrate (CBR) 96kbps

‌ ‌ ‌ ‌ ‌

Bab Aziz

خنک آن دم که نشینیم در ایوان من و تو
به دو نقش و به دو صورت به یکی جان من و تو

من و تو بی‌من و تو جمع شویم از سر ذوق
خوش و فارغ ز خرافات پریشان من و تو

شعر: مولانا – صدا: غزل شاکری
Soundtrack: Armand Amar – Film: Bab’Aziz
mp3 – Constant Bitrate (CBR) 64kbps

‌

شب آفریدی، شمع آفریدم
خاک آفریدی، جام آفریدم

بیابان و کوهسار و راغ آفریدی
خیابان و گلزار و باغ آفریدم

آنم که از سنگ آیینه سازم
آنم که از زهر نوشینه سازم

شعر: اقبال لاهوری – صدا: غزل شاکری
Soundtrack: Armand Amar – Film: Bab’Aziz
mp3 – Constant Bitrate (CBR) 64kbps

‌ ‌ ‌ ‌ ‌

غزل ۲۰۲ حافظ شیراز

سمن‌بویان غبار غم چو بنشینند بنشانند
پری‌رویان قرار از دل چو بستیزند بستانند

به فتراک جفا جان‌ها چو بربندند بربندند
ز زلف عنبرین دل‌ها چو بگشایند بفشانند

به عمری یک نفس با ما چو بنشینند برخیزند
نهال شوق در خاطر چو برخیزند بنشانند

ز چشمم لعل رمانی چو می‌بارند می‌خندند
ز رویم راز پنهانی چو می‌بینند می‌خوانند

سرشک گوشه‌گیران را چو دریابند دُر یابند
رخ مهر از سحرخیزان نگردانند گر دانند

چو منصور از مراد آنان که بردارند بَرْ دارند
که با این درد اگر در بند درمان‌اند درمانند

در آن حضرت چو مشتاقان نیاز آرند ناز آرند
بدین درگاه حافظ را چو می‌رانند می‌خوانند

شعر: حافظ – آهنگ: فرهاد فخرالدینی
صدا: احمد شاملو
(حافظ شیراز، روایت احمد شاملو، غزل ۲۰۲)
mp3 – Constant Bitrate (CBR) 64kbps

پ.ن: فال حافظ شب یلدا.
پ.ن.۲: یکی از بهترین دوستان‌ام، پیام فرستاد که؛ «یلدا، یعنی یادمان باشد که زندگی آن‌قدر کوتاه است که یک دقیقه بیشتر باهم بودن را باید جشن گرفت!».

‌ ‌ ‌ ‌ ‌

غزل ۱۷۸۶ مولانا

دزدیده چون جان می‌روی اندر میان جان من
سرو خرامان منی، ای رونق بستان من

چون می‌روی بی‌من مرو، ای جان جان بی‌تن مرو
وز چشم من بیرون مشو، ای شعله‌ی تابان من

هفت آسمان را بردرم، وز هفت دریا بگذرم
چون دلبرانه بنگری در جان سرگردان من

تا آمدی اندر برم، شد کفر و ایمان چاکرم
ای دیدن تو دین من، وی روی تو ایمان من

بی‌پا و سر کردی مرا، بی‌خواب و خور کردی مرا
سرمست و خندان اندر آ، ای یوسف کنعان من

از لطف تو چون جان شدم، وز خویشتن پنهان شدم
ای هست تو پنهان شده در هستی پنهان من

گل جامه‌در از دست تو، ای چشم نرگس مست تو
ای شاخه‌ها آبست تو، ای باغ بی‌پایان من

یک لحظه داغم می‌کشی، یک‌دم به باغم می‌کشی
پیش چراغم می‌کشی، تا وا شود چشمان من

جانم چو ذره در هوا، چون شد ز هر ثقلی جدا
بی‌تو چرا باشد چرا، ای اصل چار ارکان من

شعر: مولانا – آهنگ: فرهاد فخرالدینی
صدا: احمد شاملو
(مولانا، کلیات شمس تبریزی، غزل ۱۷۸۶)
mp3 – Constant Bitrate (CBR) 64kbps

‌ ‌ ‌ ‌ ‌

غزل ۱۴۲ حافظ شیراز

سال‌ها دل طلب جام جم از ما می‌کرد
آن‌چه خود داشت، ز بیگانه تمنا می‌کرد

گوهری کز صدف کون و مکان بیرون است
طلب از گمشدگان لب دریا می‌کرد!

بی‌دلی، در همه احوال خدا با او بود
او نمی‌دیدش و از دور «خدایا!» می‌کرد

مشکل خویش بر پیر مغان بردم دوش
کو به تایید نظر، حل معما می‌کرد

دیدمش خرم و خندان، قدح باده به دست
و اندر آن آینه صد گونه تماشا می‌کرد

آن‌همه شعبده‌ها عقل که می‌کرد، آن‌جا
ساحری پیش عصا و ید بیضا می‌کرد!

گفت: «آن یار کز او گشت سر دار بلند
جرمش این بود که اسرار هویدا می کرد!»

«آن که چون غنچه، دلش راز حقیقت بنهفت
ورق خاطر از این نکته محشا می‌کرد!»

«فیض روح‌القدس ار باز مدد فرماید
دگران هم بکنند، آن‌چه مسیحا می‌کرد!»

گفتم: «این جام جهان‌بین به تو کی داد حکیم؟»
گفت: «آن روز که این گنبد مینا می‌کرد!»

گفتمش: «سلسله زلف بتان از پی چیست؟»
گفت: «حافظ گله‌ای از دل شیدا می‌کرد!»

شعر: حافظ – آهنگ: فرهاد فخرالدینی
صدا: احمد شاملو
(حافظ شیراز، روایت احمد شاملو، غزل ۱۴۲)
mp3 – Constant Bitrate (CBR) 64kbps

‌ ‌ ‌ ‌ ‌

بهاران خجسته باد

هوا دل‌پذیر شد، گل از خاک بر دمید
پرستو به بازگشت، بزد نغمه‌ی امید

ز بازی ابر و مهر، به نیلی سپهر ژرف
به هر لحظه‌ی تازه‌ای، نمایان شود شگرف

به جوش آمدست خون، درون رگ گیاه
بهار خجسته فال، خرامان رسد ز راه

به خویشان و دوستان، به یاران آشنا
به مردان تیز خشم، که پیکار می‌کنند

به آنان که با قلم، تباهی دهر را
به چشم جهانیان، پدیدار می‌کنند

به بانوی سوگوار، که در ماتم شهید
بنالید و زان نوا، دل عالمی تپید

بهاران خجسته باد

و این بند بندگی، و این بار فقر و جهل
به سرتاسر جهان، به هر صورتی که هست

نگون و گسسته باد

شعر: عبدالله بهزادی – آهنگ: اسفندیار منفردزاده
خواننده‌ها: علی برفچی، عبدالله و ابوالفضل قهرمانی،
فرهاد مافی، حسن فخار، پدرام اکبری و اسفندیار منفردزاده
mp3 – Constant Bitrate (CBR) 32kbps

پ.ن: تاریخچه سرود بهاران خجسته باد.
پ.ن.۲: شاعر سرود بهار.

‌ ‌ ‌ ‌ ‌