۸۴۰

کاش آب بودم،
رود می‌شدم بر دست‌های مهربان تو.
چه قدر دلم برای توی عاشق تنگ شده!

۸۳۹

شاهنامه‌خوانی! یادش به خیر.
یاد تمام آن روزهای پر تپش و خوب به خیر.

۸۳۸

کاش جای کیبردت بودم، تو تقه می‌زدی روی تک‌تک کلید‌ها، واژه می‌شدم من!

۸۳۷

گیرم که انقلاب کردی و انقلابی بودی، با دگماتیسم بودن و تعصبت چه می‌کنی؟
گیرم که فریاد می‌زدی مرگ بر شاه! با شاه سیاه‌رویی که ساخته‌ای چه می‌کنی؟
گیرم که زندان رفته‌ای! با این‌همه جوانی که در زندان کرده‌ای چه می‌کنی؟
گیرم که ساز می‌زدی و اهل دل بودی، با این‌همه ساز شکسته چه می‌کنی؟
گیرم که آزادی می‌خواستی برای بیان حق! با این‌همه حق‌کشی چه می‌کنی؟

۸۳۶

گاهی دلم می‌خواهد زمینی باشم که روی آن ایستاده‌ای.

پ.ن: در همین راستا.

۸۳۵

دلم می‌خواهد در دست‌های تو آب شود، جانم، ذره ذره، قطره قطره.
دلم می‌خواهد در دست‌های تو سبز شود، دلم، برگ به برگ، جوانه به جوانه.
دلم می‌خواهد در دست‌های تو سرخ باشد، شادی‌ام، قلب به قلب.
دلم می‌خواهد سپید باشم، در نگاه تو در نگاه ما.

۸۳۴

آرزوی کوچکی نیست فنجانی چای بودن، گرم، در دستان مهربان تو!

۸۳۳

بی‌ریا بگویم؛
صفایی اگر هست،
همه از مهر نگاه توست.

۸۳۲

چه استوار و پرشکوه دریافته‌ام
خوشبختی در همبستگی علاقه است
و عشق به گاهی خوشبختی‌ست که تقسیم شود.

۸۳۱

هر حکومتی، هر دینی، هر حزبی، هر گروهی و هر شخصی که قدرت داشته باشد «فیلتر» هم می‌کند. هیچ ربطی هم به «منطق قوی» ندارد.

۸۳۰

سال‌ها دل طلب جام جم از ما می‌کرد
آن چه خود داشت ز بیگانه تمنا می‌کرد

پ.ن: در این جا منظور شاعر شبکه «فارسی۱» یا «Farsi1» برداشت می‌شود.

۸۲۹

همراه بودن و همراه ماندن، کار هر دلی نیست.
کار هر کسی نیست، دوست داشتن می‌خواهد.
تسلیم شدن می‌خواهد،
تسلیم شدن آدم به خودش.